Lou Ferrgino – rywal Arnolda, potężny Hulk i tytan Herkules w jednym.

 

Louis Jude Ferrigno (ur. 9 listopada 1951) - dorastał w rodzinie Amerykanów pochodzenia włoskiego podporucznika Policji Miasta Nowego Jorku, który zajmował się także podnoszeniem ciężarów, Matthew Ferrigno i Victorii.
 
Ojciec i syn:
 
Ojciec_i_syn.jpg
 
Mając trzy lata, cierpiał na infekcji ucha i słyszał tylko w 80%. Jeszcze jako nastolatek rozpoczął intensywne ćwiczenia w podnoszeniu ciężarów.
 
Młody Lou:
 
 Mlody_Lou.jpg
 
Mlody_Lou2.jpg
 
 
 
W 1977 roku wziął udział w indywidualnych Mistrzostwach Świata Strongman.
 
indywidualnych_Mistrzostwach.jpg
 
 
W 1977 roku w Kalifornii odbyły się pierwsze w historii zawody Strongman, wyłaniające najsilniejszego człowieka świata. Lou był zdecydowanie najmłodszy wśród startujących - 26 lat. Ogólna klasyfikacja.
 
1. Bruce Wilhelm 63.25 pkt.
2. Bob Young 43.25 pkt.
3. Ken Patera 34 pkt.
4. Lou Ferrigno 27.5 pkt.
5. Franco Columbu 22.25 pkt.
6. Jon Cole 21.5 pkt.
7. Mike Dayton 19.25 pkt.
8. George Frenn 10 pkt.
 
Lou nie zyskał jednak sławy dzięki spektakularnym zwycięstwom w kulturystyce, ponieważ rzadko kiedy wygrywał na poziomie Pro - w latach 70-tych kiedy zaczynał karierę pomimo iż był wówczas największym kulturystą na scenie, musiał uznać za każdym razem hegemonie Arnolda, co zniechęciło go do dalszych startów w tamtym okresie. Do legendy przeszła ich rywalizacja w tamtym czasie, m.in. uwieczniona (i przerysowana nieco na potrzeby filmu) w kultowym filmie Pumping Iron.
 
 Pumping_Iron.jpg
 
Pumping_Iron2.jpg
 
 
Jego międzynarodowy sukces i popularność przyniosły mu aktorstwo i wygląd kulturysty.
 
Ferrgino_aktor.jpg
 
 
Po raz pierwszy przed kamerami pojawił się w dokumentalnym filmie (Pumping Iron, 1977) u boku Arnolda Schwarzeneggera.
 
Ferrigno_Arnold.jpg
 
 
Sławę zawdzięcza komiksowej postaci super bohatera Hulka w telefilmach.
 
Hulk.jpg
 
 
W latach 80-tych wystąpił w serii filmów z pod znaku „miecza i sandałów”, wcielając się w rolę mitycznych herosów. Jednak tytułowa rola herosa mitologii greckiej Herkulesa w przygodowym filmie fantasy Przygody Herkulesa (Hercules, 1983) przyniosła mu Złotą Malinę dla najgorszej nowej gwiazdy i nominację do tej anty nagrody dla najgorszego aktora.
 
Herkules1.jpg
 
Herkules2.jpg
 
Herkules4.jpg
 
Herkules5.jpg
 
Herkules6.jpg
 
 
W 1989 dużym sukcesem na rynku filmów video okazał się film Klatka (Cage)
 
Sukcesy sportowe:
1971 Pro Mr. America — WBBG, Teen 1st
1971 Teen Mr. America — AAU, 4th, Most Muscular 5th
1972 Pro Mr. America — WBBG, 2nd
1972 NABBA Mr. Universe, Tall 2nd
1973 IFBB Mr. America, Overall Winner
1973 IFBB Mr. Universe, Tall 1st, Overall Winner
1974 IFBB Mr. International
1974 IFBB Mr. Universe, Tall 1st, Overall Winner
1974 Mr. Olympia, Heavyweight 2nd
1975 Mr. Olympia, Tall class, 3rd place
1992 Mr. Olympia, 12th
1993 Mr. Olympia, 10th
1994 Olympia Masters, 2nd
 
Wielki Lou mierzy 197 cm wzrostu i posiadał bardzo dobre proporcje ciała. W szczytowej formie obwód jego bicepsu wynosił 58 cm, a waga 132 kg.
 
Lou1.jpg
 
Klatka piersiowa Lou posiadała 152 cm w obwodzie! Od dawna krążyły plotki, że gdy Lou wchodzi do pokoju, to najpierw wchodzi jago klatka piersiowa, a po kilku minutach dopiero pojawia się sam „Wielki Lou”.
 
 Lou_klatka.jpg
 
Dużym zaskoczeniem był powrót Lou do zawodowej kulturystyki w latach 90-tych, po prawie 17 letniej przerwie startów. W 1992 roku Vince McMahonowi szef nowej kulturystycznej ederacji WBF (konkurencyjnej do IFBB) udało się zwerbować w szeregi WBF Lou Ferrigno. Lou za sumę 900 tys. dolarów rocznie wstępnie zgodził się na udział w występach WBF, jednak samego kontraktu nie podpisał, na skutek kontrpropozycji IFBB - jej suma nie jest znana - i możliwość powrotu do startów w Mr. Olimpia. Ostatecznie  w 1992r. Lou powrócił na zawody IFBB Mr. Olympia w Helsinkach, zajmując tam 12 miejsce, co było dla niego dużym rozczarowaniem. Lou od 1975 r. nie brał udziału w zawodach kulturystycznych, uznawany był jednak za poważnego kandydata do zwycięskiego tytułu. Niewielu było zawodników mogących się poszczycić wzrostem 193 cm i i wagą blisko 135 kg.
 
Mr.O 1992, Dorian i Lou:
 
Dorian_i_Lou.jpg
 
 
Jednakże już na początku eliminacji widać było, że sędziowie nie klasyfikują go wysoko. Wywołano go dopiero do 6 porównania. Znaczy to bardzo wiele, gdyż 3 pierwsze porównania ujawniają zwykle czołową trójkę. Po zaledwie kilku porównaniach przyznano mu 12 miejsce. Na domiar złego Lou, słynny olbrzym z Brooklynu, spadł jeszcze w czasie występu ze schodów. Na szczęście dla niego, nie stało się nic poważnego. Skaleczył się w udo, ale po chwili był gotowy do walki. Wyszedł na scenę i dał krótki pokaz swych niewiarygodnych mięśni. Po zakończeniu konkursu Lou powiedział: „Kiedy obudziłem się rano w dniu konkursu, miałem świadomość, że nigdy jeszcze nie wyglądałem tak dobrze. Ale moja pewność siebie prysła już po paru minutach porannej rundy. Miałem wrażenie, że powinienem stać swobodnie podczas oceny proporcji. I wtedy chyba sędziowie mnie przeoczyli. Oczekiwałem, że będę wezwany do porównań z zawodnikami takimi, jak Yates, Ray, czy Levrone. Ale tak się nie stało. Jestem przekonany, że sędziowie podjęli pierwsze, pobieżne decyzje, kiedy tylko wychodziliśmy na scenę. Wiem, że gdyby wywołano mnie do porównań z najlepszymi, stoczyłbym z nimi równą walkę. Mam wrażenie, że podczas pierwszej rundy, oceniającej proporcje, straciłem około 70% punktów. Stałem rozluźniony, kiedy inni napinali mięśnie i z pewnością wyglądałem w porównaniu z nimi gładko i niekorzystnie. Naprężyłem się, kiedy tylko polecono nam się cofnąć, ale z pewnością było już za późno.
Nie oglądałem jeszcze nigdy eliminacji w konkursie Mr. Olimpia, nie uświadomiłem więc sobie niuansów, takich jak napinanie przy postawie swobodnej. Podczas mojego ostatniego startu w 1975r. wykonywaliśmy kilka póz obowiązkowych i na tym koniec. W czasie oceniania przekonałem się, że masa nie miała dla sędziów znaczenia, najbardziej liczyły się proporcje. Jestem pewien, że gdybym miał szansę na pozowanie jednoczesne ze zwycięzcami, wypadłbym korzystnie. Krótko mówiąc, czuje, że oceniono mnie pochopnie podczas pierwszej rundy i nie dano mi szansy porównania z innymi. Mam jednak kilka poważnych osiągnięć osobistych. Po roku solidnego treningu masa moich mięśni powiększyła się z 117kg do ponad 135 kg. Kiedy startowałem 17 lat temu, ważyłem 120 kg i byłem gładki jak niemowlę. W Helsinkach moja muskulatura, była zdecydowanie wyższej jakości”.
 
Rok później Lou uplasował się na 10 miejscu i to była jego ostatnia Olympia. Co prawda w 1994 wystartował jeszcze na tym konkursie, ale już jako weteran zajmując drugie miejsce w zawodach Masters Olimpia. Wyniki Masters Olympia 1994:
 
1. Robby Robinson
2. Lou Ferrigno
3. Boyer Coe
4. Chris Dickerson
5. Olev Annus
6. Bernard Sealy
7. Danny Padilla
8. Bill Grant
9. Hubert Metz
10. Ed Corney
11. Scott Wilson
12. Herman Hoffend
 
 
Masters 60+
 
1. Ed Corney
 
 
 
Lou_Ferrgino.jpg
 
Lou_Ferrgino2.jpg
 
Lou_Ferrgino4.jpg
 
Lou_Ferrgino5.jpg
 
Lou_Ferrgino6.jpg
 
Lou_Ferrgino8.jpg
 
Lou_Ferrgino9.jpg
 
Lou_Ferrgino10.jpg
 
Lou_Ferrgino11.jpg
 
Lou_Ferrgino12.jpg
 
Lou_Ferrgino14.jpg
 
Lou_Ferrgino15.jpg
 
Lou_Ferrgino16.jpg
 
Lou_Ferrgino18.jpg
 
 
 
 
Lou na emeryturze:
 
Lou_na_emeryturze.jpg
 
 
 Lou_na_emeryturze2.jpg
 
Lou_na_emeryturze4.jpg
 
 
 
 
 
Niech będzie z Wami siła i honor !